De eerste dagen in Rwanda

Vandaag was ik nog vrij, ik had met Emmanuel afgesproken vandaag. Hij woont in Kigali en ik had hem 5 jaar geleden ontmoet.
Ik moet even geld wisselen en wil een Rwandese simkaart kopen, dus we lopen richting de winkels om dit te regelen. Na een uur lopen in de volle zon, komen we aan, maar wat bleek de winkels waren dicht. Nog een half uur lopen naar een andere plek, maar ook daar was het dicht. De weg hier naartoe was door een minder ontwikkelde wijk, waar er allemaal kuilen zaten en geen asfalt, dus op mijn sandalen liep dit niet heel makkelijk.
Uiteindelijk besloten om dan naar het grote centrum te gaan, maar dat was te ver om te lopen, dus gaan we met de motortaxi daar naartoe. Daar aangekomen kwamen er heel veel mensen op mij af om spullen aan mij te willen verkopen. We gaan naar de plek waar ik een simkaart kan kopen, maar ook daar zijn er meerdere mensen die willen dat ik bij hun koop. Gelukkig is Emmanuel mee, waardoor ik geen muzungoprijs hoef te betalen, maar een normale prijs. Nog even geld wisselen en its ready.

We drinken daar nog even wat en lopen vervolgens naar een plekje waar we kunnen lunchen.

Emmanuel vraagt of ik nog plannen had voor die dag, maar die had ik niet echt. Dus hij vraagt of zijn huis wil zien. Met de motortaxi gaan we daar naartoe. Ik kom zijn huis binnen en binnen no time zijn er veel mensen die ook binnen komen. Emmanuel moest om 17.00 uur werken, hij werkt hier als dj en hij vraagt of ik mee wil naar zijn werk. Ik zeg dat het goed is, waarop we eerst nog een stuk een berg op moeten lopen om een laptop te halen. Vanaf die plaats was het best ver lopen en aangezien we best laat waren, besloten we opnieuw een motortaxi te nemen. Ik wist niet waar we heen moesten, dus we volgde Emmanuel. Alleen mijn motortaxi ging een andere weg in, waarop die stopt en doet alsof we er waren. Ik wist zeker dat dit niet de plek was waar Emmanuel zal werken en Emmanuel was er ook niet. Ik had geen adres en die jongen kon ook geen Engels, dus tsja wat nu? Er komen heel veel mensen, maar niemand spreekt Engels. Uiteindelijk wel 1 man die Engels kan, maar ik had geen adres of iets, dus kon hem ook niet vertellen waar ik heen zal moeten. Uiteindelijk zie ik vanuit de verte Emmanuel aankomen rijden, hij was gaan zoeken waar ik kon zijn. Hij was behoorlijk in shock en aan het huilen. We konden onze weg vervolgen, uiteindelijk kwamen veelste laat aan, maar dat is hier totaal niet erg. Snel de set opbouwen en het feestje kon beginnen.
Om 21.00 werd ik gebeld door de tante van Emmanuel waar wij waren, want mama Rose had gebeld dat ze zich zorgen maakte. Besloten om toch maar terug te gaan. Ik ging toch maar alleen terug naar huis, omdat het 40 minuten rijden was en Emmanuel nog moest werken. Op de motor heeft mama rose en Samuel mij al verschillende keren geprobeerd te bellen. But alles is oké.
Na een dikke knuffel van mama Rose nog even chillen en is de eerste dag alweer voorbij.

Vandaag, donderdag 26 september, is het de eerste dag dat ik naar Mwana Ukundwa zal gaan. Ik stond op tijd op om te ontbijten en aangezien ik gisteren geen water had, wordt het opnieuw geprobeert, maar helaas het lukt opnieuw niet. Maar its Africa komt goed.
Om 9.00 uur moest ik bij Mwana Ukundwa zijn, maar ik was iets te laat. Daar aangekomen wordt ik ontvangen door Pascal, hij is de leraar van de kindergroepen. Hij verteld even wat dingen waarop het tijd was om wat met de kinderen te gaan doen. Hier was ik totaal niet op voorbereid, maar even snel improviseren en ik doe een spel met frisbees die ik uit Nederland had meegenomen. Na een tijdje spelen, was het voor de kinderen tijd om naar school te gaan.
Om 10.30 uur komt Victor naar mij toe en vraagt of ik tijd heb voor de Directeur. Victor werd ook wat serieuzer, van dansen en zingen naar netjes lopen en op de deur kloppen. Bij het kantoor van Samuel aangekomen was het tijd om het programma door te nemen. Hij geeft mij een formulier die ze hier gebruiken voor nieuwe aanmeldingen van kinderen. Dit formulier nemen we samen door en vraagt of ik met deze gesprekken aan de slag wil gaan en ook huisbezoeken wil doen. Victor gaat dan wel met mij mee, omdat de meeste mensen hier niet zo goed Engels kunnen.

Om 12.00 uur is het lunchtime, dus ik ga terug naar huis om daar te lunchen. Om 12.30 was het klaar, daarna nog even chiltime om om 14.00 uur weer terug te gaan naar AMU. Dit keer was ik ook te laat;)
In de middag was er weer een kindergroep, maar dan veel groter. De leraar ging eerst met de kinderen in gesprek over hun wensen in de toekomst en het gebruik van drugs. Als je hier op straat betrapt wordt door de politie dan ga je voor 25 jaar de gevangenis in. Vervolgens was het tijd om ooo met deze groep een spel te doen, hetzelfde als in de ochtend, waarop de kinderen vervolgens zelf mochten kiezen wat ze wilde doen. Een groot groep ging dansen en de dansleraar vroeg mij of ik ook mee wilde doen, dus dat deed ik. Nou mijn dansmoves zijn niet zo best, maar de kinderen hadden heel veel lol.
Om 16.30 was het voor de kinderen tijd om naar huis te gaan, na nog wat foto's ging ik ook naar huis.

Ik ben even op mijn kamer aan het chillen als mama rose op mijn deur klopt. Ze heeft telefoon voor mij. Haar zoon is nu ook in Rwanda, en hij vraagt of ik het leuk vind om af te spreken. Ik zeg dat het goed is en een kwartier later staat er een auto klaar die mij naar de plek brengt waar hij is. Daar zie ik hem met een andere vriend en nog wat andere mensen. Er is ook een meisje die voor 4 maanden in Rwanda is en zij blijkt uit Nederland te komen. We eten wat en uiteindelijk ga ik redelijk op tijd naar huis, want morgen moet ik vroeg op. Bieunvenue regelt een taxi voor mij, want hij wilt niet dat ik met de motortaxi naar huis ga. Het is hetzelfde idee als de uber in Nederland. Thuis aangekomen was er nog wat verwarring over het betalen, de chauffeur zei dat ik nog moest betalen, maar ik wist ook dat bieunvenue al had betaald. De chauffeur kon geen Engels, maar gelukkig had ik zijn nummer, dus kon ik hem even bellen. Gefixt en ik kon slapen.

Vrijdag 27 september
Vandaag stond de wekker al heel vroeg. Om 7 uur was het tijd om te ontbijten, want om 7.30 uur zal ik met 2 andere uit Zwitserland opgehaald worden door Samuel om naar Butare te gaan. 7.30 Afrikaanse tijd, dit werd 8.00. Om iets over 11 uur komen we daar aan. We gaan eerst naar de locatie van AMU daar waar ze cake en thee hebben voor ons. Daarna brengt Samuel ons naar het nationaal museum van Rwanda. Dieudonne, vrijwilliger van AMU, komt met ons mee. We krijgen een rondleiding over de geschiedenis van Rwanda. Daarna lopen we via een traditionele Afrikaanse winkel terug naar een plek waar we gaan kuchen. Daar zijn Samuel en jeaun d amour, locatiedirecteur van Butare ook weer. We lunchen daar, om vervolgens weer terug te gaan naar AMU. Daar is ook weer een kindergroep. Zij zingen een liedje en vertellen wat, waarop we vervolgens naar buiten gaan om daar ook weer een spel met ze te spelen. Na een uur nog snel een groepsfoto maken om vervolgens weer te gaan. Samuel brengt ons naar het busstation, want we gaan met de bus terug naar Kigali. Zo'n grote volle bus in Afrika, waar je 5 uur in moet zitten...
Na 5 uur komen we aan in Kigali en nemen de motortaxi terug naar huis. Kapotmoe is het tijd om te slapen.

Zaterdag ben ik vrij, vandaag is Umuganda dus alles is tot 11 uur gesloten. Vervolgens willen we naar kimoronko gaan, dat is een markt hier. Ik moet eerst nog even geld fixen en vervolgens met de motortaxi daar heen. Ik was hier met de mensen uit Zwitserland heen gegaan, maar zij vonden het niet zo leuk. Iedereen kwam op ons af en wilde van alles, dus na een uur wilde zij terug, dus ben ik ook terug gegaan. Terug bij mama rose geluncht waarop verschillende mensen vragen wat ik ga doen. Ik heb afgesproken om met Bieunvenue weg te gaan. Vervolgens spreken we ook af met Faba die we ergens ophalen en later nog Annewil, dit meisje uit Nederland. We gaan naar een barretje waar we ook wat kunnen eten. Om hier te komen moesten parkeerde wij de auto op een parkeerplaats, maar grotere plekken zijn hier allemaal beveiligd, deze dus ook. We moesten allemaal de auto uit, waatop de auto doorzocht werd. Waarop Bieunbenue en Faba vragen of ik mijn pistool wel thuis gelaten heb. Waarop ik antwoord dat ik dat vergeten ben en hij nog in mijn tas zit. Die moest dus even gecontroleerd worden:)
Vervolgens gaan we nog naar een lounge waar veel mensen uitgaan. Iedereen danst daar, maar blanke mensen kunnen echt niet dansen, maar met wat biertjes op dansen annewil en ik ook. Het is hier normaal dat alle mannen je overal aanraken en met je dansen. Om 3.00 nog wat twijfel wat we gaan doen, nog naar een andere club of terug naar huis, bieunvenue was best moe, dus toch maar besloten naar huis te gaan. Hij had toch wat teveel gedronken, dus even ergens iemand zoeken die de auto wilt rijden. Dat was maar goed ook, want onderweg hadden we een controle. Uiteindelijk waren we om 3.30 uur terug.